Doa
-->
Skip to main content
Sara dah dua hari tak lena tidur. Bukan sebab kopi ais tiga lapis yang dia minum malam-malam, tapi sebab satu ayat yang berpusing dalam kepala dia macam kipas siling—“Kau nak masuk meminang tak?”
Dia kira dia kuat. Dah lama dia berkawan dengan Hafiy. Dari zaman sekolah—waktu Hafiy selekeh pakai selipar putus dan baju sukan lusuh—sampailah sekarang Hafiy jadi juruteknik yang konon ‘steady’. Tapi steady-steadynya Hafiy tu tak pernah pulak steady nak rasmi hubungan mereka.
Hari Sabtu, Sara nekad. Dia ajak Hafiy jumpa di kafe tempat mereka selalu melepak, tempat Hafiy selalu belanja dia cheesekut sebab katanya “kau nampak cute makan ni.”
Hafiy datang lambat sepuluh minit. Muncul-muncul, dia bawa plastik.
“Aku bawakan kau roti john,” katanya, letak plastik di meja.
Sara jeling. “Roti john tak boleh buat aku lupa misi aku hari ni.”
Hafiy tarik kerusi. “Apa misi? Kau nak pinjam duit beli buku lagi ke?”
Sara tarik nafas. “Tak. Hari ni special. Misi paling penting dalam hidup aku.”
Hafiy buat muka pura-pura cemas. “Weh, kau jangan cakap kau nak cabut gi oversea tanpa aku.”
Sara ketawa kecil. “Gila apa. Aku… aku nak tanya kau satu soalan penting.”
“Lah, tanya je la. Kita dah kawan sepuluh tahun lebih kot,” Hafiy bersandar relaks, tak tahu yang sekejap lagi Sara nak ledakkan bom emosi.
Sara pegang cawan latte, macam gaya orang pegang mikrofon. “Hafiy… kau sedar tak, kita ni dah lama sangat kawan rapat sampai orang ingat kita dah tunang?”
Hafiy ketawa. “Aku dah lali orang tanya, ‘Bila wedding?’.”
Sara angguk perlahan. “Aku pun lali. Tapi, aku rasa… takkanlah sampai umur 40 pun kita nak kawan rapat je?”
Hafiy tergagap. “Kau… kau nak cakap apa sebenarnya?”
Sara pun tekad. Dia kena lepaskan ayat keramat ni.
“Hafiy… kalau kau memang serius suka aku… apa kata… kau datang rumah aku hujung minggu ni. Bukan nak makan roti john. Masuk meminang.”
Hafiy terdiam. Mata dia besar macam nak tercabut.
Sara cepat-cepat sambung. “Aku bukan nak paksa. Aku cuma… penat la. Penat explain kat mak aku yang kau kawan lelaki je. Penat jawab kat makcik bawang yang suka sindir. Penat tengok kau asyik kata ‘nanti la’, ‘belum ready la’.”
Hafiy gosok muka, tahan malu. “Weh Sara… kau ni serious ke?”
Sara angguk. “Aku serious. Kau tak payah risau. Mak aku tak makan orang. Dia suka orang yang jujur.”
Hafiy senyum kelat. “Kalau aku gugup nanti, boleh tak kau tulis skrip? Mana tahu aku terlepas cakap nak meminang dengan niat nak dapatkan resepi sambal belacan mak kau.”
Sara ketawa terbahak. “Hafiy, sumpah kau ni…”
Hafiy garu kepala. “Tapi… aku sebenarnya… dah lama fikir. Aku cuma… takut kau tak ready.”
Sara jeling. “Kau ingat aku buat briefing ni sebab apa? Ni tanda aku ready la.”
Hafiy tunduk, senyum separuh malu separuh lega. “Kalau macam tu… aku janji, hujung minggu ni aku datang. Tapi… satu je syarat.”
Sara bersandar, peluk tangan. “Ha, syarat apa pulak?”
Hafiy angkat jari telunjuk. “Kalau mak kau hidang kuih cara manis, kau tolong distract aku. Aku pantang kuih tu. Nanti aku hilang fokus.”
Sara tepuk dahi. “Astaghfirullah, orang tengah serius nak masuk meminang, dia risau kuih cara pulak.”
Hafiy sengih nakal. “Ala, aku kan special edition. Nervous pun sempat fikir makan.”
Sara geleng kepala, tapi dalam hati dia rasa lega. Dia tak perlu lagi berpura-pura konon okay berkawan selamanya. Hafiy pun nampak gembira, walaupun separuh terkejut.
Misi hari ni berjaya. Sara pun balas senyuman Hafiy, sambil dalam hati dia bersyukur—rupanya keberanian yang sedikit boleh ubah banyak benda. Termasuklah status kawan jadi bakal tunang.
Comments
Post a Comment